Πολύς λόγος έχει γίνει για το περίφημο "Μακεδονικό" αναγνωστικό που επανακυκλοφόρησε η Σκοπιανή προπαγάνδα το 2006 (προηγήθηκε μια έκδοση το 1993 από τη Σκοπιανή Διασπορά στην Αυστραλία). Οι πιο ενημερωμένοι θα θυμούνται ασφαλώς και την παρουσίαση του στη Θεσσαλονίκη, παρουσία μεταξύ άλλων του Παύλου Βοσκόπουλου, του Ουράνιου Τόξου, το οποίο συνχρηματοδότησε την έκδοση, του Μιχάλη Τρεμόπουλου των Οικολόγων Πράσινων, αλλά και του.."ελληνόφωνου" κ. Κωνσταντίνου, ο οποίος πρόσφατα μάλιστα διορίστηκε στη θέση του προέδρου της Δ.Ε.Θ..

Είναι όμως αλήθεια δικό τους το περίφημο ABECEDAR;

Οι ελαχιστότατοι περιφερόμενοι του Ουράνιου Τόξου και λοιποί "υπερήφανοι απόγονοι του Αλεξανδρόφσκι" διατυμπανίζουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν για την "πολυπληθή μειονότητα" τους καθώς και για το δίκαιο που, ως μοναδικό φαινόμενο, δεν εφαρμόζεται ποτέ στην Ελλάδα. Παραπλανούν, ψευδολογούν, ονομάζοντας "μακεδονικό" ένα αναγνωστικό που ήταν αποτελεσμα αμοιβαιων παραχωρήσεων για τις μειόνοτητες του 1924-25. Για μειονότητες ωστόσο Βουλγαρικες και Ελληνικές.

Η ιστορία, όπως γίνεται πάντα στην περίπτωση των Σκοπιανών, αποκαλύπτει την αλήθεια που προσπαθούν μάταια να διαστρεβλώσουν. Έγγραφα του 1924 έρχονται να αποδείξουν πως το "μακεδονικό" αναγνωστικό, ήταν στην πραγματικότητα Βουλγαρικό!

Με αφορμή την έπετειο του Ιλλιντεν, η Μαρίνα Στογιανόφσκα ως ανταποκρίτρια των SET Times έγραψε...
 
"Όπως η μηχανή του χρόνου, το Κρούσεβο σε παίρνει πίσω στο 1903 όταν οι Σκοπιανοί ξεκίνησαν την επανάστασή τους στις 2 Αυγούστου – η Ημέρα του Ίλιντεν, εθνική εορτή για τη χώρα – ενάντια στην πανίσχυρη οθωμανική αυτοκρατορία για να δημιουργήσουν την πρώτη βαλκανική δημοκρατία".

Μέσα στην ιστορική παραζάλη της, η Μαρίνα Στογιανόφσκα δεν παρέλειψε στο κείμενο της να γράψει για τον πρέσβη της ΕΕ στα σκόπια  Έρβαν Φουέρε, ο οποίος -όπως γράφει- ήταν ενδεδυμένος ως σκοπιανός κομιτατζής για την περίσταση. (Σκοπιανός κομιτατζής ; εδώ πλέον πραγματικά γελάμε..)

Ωστόσο η ιστορία είναι ελάχιστα διαφορετική όσο και σημαντικά παραποιημένη, εφόσον αντι σκοπιανών ή μακεδόνων στην πραγματικότητα αναφέρονται μόνον Βούλγαροι .  Έτσι απο τον ημερήσιο τύπο των ημερων και συγκεκριμένα από το "ΕΜΠΡΟΣ" της 25ης Ιουλίου 1903 (με το παλαιό ημερολόγιο) διαβάζουμε..

Η καταγωγή του Αλεξάνδρου,  ο χρησμός που οδήγησε τον Περδίκκα να εγκαταλείψει την Πελοπόνησο και η ίδρυση των Αιγών, μέσα από αφήγηση βιβλίων τεσσάρων διεθνώς αναγνωρισμένων αρχαίων κλασσικών.

Από τον Ηρόδοτο μαθαίνουμε ότι, έβδομος πρόγονος αυτού του Αλεξάνδρου ήταν ο Περδίκκας που έγινε βασιλιάς των Μακεδόνων με τον ακόλουθο τρόπο: Τρία αδέλφια από τη γενιά του Τημένου, ο Γαυάνης, ο Αέροπος και ο Περδίκκας, κατέφυγαν από το Άργος...

Από τον Θουκυδίδη  μαθαίνουμε:

...Αλλά την περί την θάλασσαν εκτεινομένην χώραν, η οποία καλείται σήμερον Μακεδονία, κατέκτησαν πρώτον και εβασίλευσαν επ’ αυτής ο πατήρ του Περδίκκα Αλέξανδρος και οι πρόγονοί του Τημενίδαι....

Από την εφημερίδα των Πομάκων Ζαγάλισα, διαβάζουμε:

Από παλιά οι Σkοπιανοί είχαν εγείρει αξιώσεις σε βάρος των Πομάκων της Ελληνικής Θράκης, ισχυριζόμενοι ότι οι τελευταίοι είναι εξισλαμισμένοι «Μακεδόνες». Με την έκδοση όμως της «Μακεδονικής Εγκυκλοπαίδειας» από την Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (MANU) της Π.Γ.Δ.Μ. τον Σεπτέμβριο του 2009, η υπόθεση έγινε πιο σοβαρή.

Δυστυχώς για τους Σκοπιανούς, η δίτομη εγκυκλοπαίδεια, δεν έτυχε θερμής υποδοχής ούτε από τους Αλβανούς ούτε από τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς, οι οποίοι εξέδωσαν ανακοινώσεις εκφράζοντας την απογοήτευσή τους καθώς στην εγκυκλοπαίδεια αναφερόταν ότι οι αντάρτες του UCKA εκπαιδεύτηκαν από Αμερικανούς και Βρετανούς αξιωματικούς.

Παράλληλα, το «Ινστιτούτο Αλβανολογίας» στα Τίρανα σε ανακοίνωση του, εκτός από τις διαμαρτυρίες του για την εγκυκλοπαίδεια, κάνει αναφορά και στην αρχαία Μακεδονία λέγοντας χαρακτηριστικά : «Η αποκαλούμενη σημερινή ΄΄Μακεδονία΄΄ δεν έχει καμία σχέση με τον αρχαία Μακεδονία, ο πληθυσμός της οποίας ήταν μεικτός και αποτελείτο από Έλληνες, Θρακιώτες και Ιλλυριούς».

Την άνοιξη του 331 π.Χ. ο Αλέξανδρος επέστρεψε στην Τύρο, την οποία είχε επιλέξει ως προσωρινή του έδρα και ασχολήθηκε με την οργάνωση της εξόρμησης του στο εσωτερικό της Ασίας, που απέβλεπε στην πλήρη κατάλυση του Περσικού κράτους, δηλαδή στην ολοκλήρωση του σκοπού της πανελλήνιας "εκδικητικής" εκστρατείας. 

Το καλοκαίρι ο στρατός ετοιμάστηκε να εισβάλει στη Μεσοποταμία, ενώ, με διαταγή του Αλεξάνδρου, ο Παρμενίων προπορεύθηκε για να ετοιμάσει δυο λεμβόζευκτες γέφυρες στον Ευφράτη, από όπου θα διαπεραιωνόταν ο στρατός.

Η αναμενόμενη αναμέτρηση επέβαλε συστηματική προετοιμασία και στις δυο πλευρές. Ο Δαρείος λέγεται ότι συγκέντρωσε, κατά τον Αρριανό, από όλες τις περιοχές της αχανούς αυτοκρατορίας του 40.000 ιππείς, 1.000.000 πεζούς, 200 δρεπανηφόρα άρματα και 15 ελέφαντες. Κατά το Διόδωρο, ο περσικός στρατός ανερχόταν σε 200.000 ιππεις και 800.000 πεζούς, κατά τον Ιουστίνο σε 500.000 (πεζούς και ιππείς), και κατά τον Κούρτιο σε 45.000 ιππείς και 200.000 πεζούς, ενώ τόσο ο Διόδωρος όσο και ο Κούρτιος αναφέρουν 200 δρεπανηφόρα άρματα.

Έπειτα από πορεία επτά ημερών στην έρημο του Σινά, ο Αλέξανδρος έφτασε στην Αίγυπτο το Δεκέμβριο του 332 π.Χ. Αφού τοποθέτησε φρουρά στο Πηλούσιο, όπου ήταν ήδη προσορμισμένος ο στόλος του, διέσχισε το δρόμο της Αιγυπτιακής Ερήμου, έχοντας στα δεξιά του το Νείλο, και έφτασε στην Ηλιούπολη. Από εκεί πέρασε τον ποταμό και βγήκε απέναντι στη Μέμφιδα, την αρχαία πρωτεύουσα της Αιγύπτου, όπου ο Πέρσης σατράπης Μαζάκης του παρέδωσε την πόλη και 800 τάλαντα.

Ο Αλέξανδρος εισήλθε θριαμβευτικά στην πόλη και πρόσφερε αμέσως θυσίες στους θεούς της χώρας. Οι Αιγύπτιοι ιερείς, σε ανταπόδοση του σεβασμού του για τη θρησκεία τους, τον ονόμασαν "φαραώ" και του απένειμαν ορισμένους από τους παραδοσιακούς βασιλικούς τίτλους.

Τον Ιανουάριο του 332 π.Χ., ο Αλέξανδρος άρχισε τις επιχειρήσεις για την εκπόρθηση της Τύρου. Η κατάληψη της πόλης αυτής ήταν εξαιρετικά δύσκολη, γιατί ήταν χτισμένη σε νησί και ισχυρότατα οχυρωμένη, ενώ διέθετε και μεγάλο αριθμό πολεμιστών και άφθονες πολεμικές μηχανές.

Η αντίσταση της Τύρου κράτησε 7 μήνες και, τελικά, εξουδετερώθηκε με ένα ιδιοφυές τέχνασμα του Αλεξάνδρου: γεφύρωσε με τεχνητό μώλο την απόσταση ανάμεσα στο νησί και την απέναντι στεριά, και μετέφερε τις πολιορκητικές μηχανές του - από τις οποίες τον κυριότερο ρόλο έπαιζαν οι "υψηλοί πύργοι" - ως τα τείχη.

Έτσι, με συνδυασμένες βολές από τους καταπέλτες των πλοίων και τους "υψηλούς πύργους", προκάλεσε ρήγμα στα τείχη και εισέβαλε στην πόλη (Ιούλιος 332 π.Χ.).

Μετά την Άγκυρα, ο Αλέξανδρος προχώρησε νότια, πέρασε τις δύσβατες Κιλίκιες Πύλες και κατευθύνθηκε προς την Ταρσό. Περνώντας όμως μέσα από τα παγωμένα νερά του ποταμού Καύνου έφτασε στην Ταρσό βαριά άρρωστος και με συμπτώματα υπερκόπωσης.

Ο Δαρείος πληροφορήθηκε την ασθένεια του Αλεξάνδρου και έσπευσε να επωφεληθεί. Ξεκίνησε από τη Βαβυλώνα επικεφαλής πολυάριθμου στρατεύματος, και κατευθύνθηκε προς τα παράλια της Κιλικίας με σκοπό να τον αιφνιδιάσει. Ο Αλέξανδρος όμως, χάρη στη γερή του κράση και τις φροντίδες του γιατρού του Φιλίππου, σώθηκε και οδήγησε το στρατό του προς τη νότια Κιλικία και στρατοπέδευσε στη Μυρίανδρο.  Στο μεταξύ ο περσικός στρατός έφτασε στα νώτα του στρατού του Αλεξάνδρου και στρατοπέδευσε στη στενή πεδίαδα της Ισσού (Νοέμβριος 333 π.Χ.).