Στό ζήτημα τοῦ πλήρους καί ἐμπε­ρι­στα­τωμένου καθορισμοῦ τῆς ταυτότητας τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων, ἡ ἀκαδημαϊκή, νεο­γραμματικῶν κατευθύνσεων ἱστορική γλωσσολογία, παρά τήν συμβολή της στήν διασάφηση πολλῶν ἐπί μέρους ζητημάτων, ἔχει ἀναδείξει ἀνάγλυφα καί ὅλες τίς ἀνακολουθίες καί τίς προβληματικές πλευρές τῆς μηχανιστικῆς της μεθοδολογίας.

Γιά τούς μή ἐνημερωμένους περί τά τῆς νεογραμματικῆς θεωρίας, ἐπισημαίνουμε ὅτι, δέσμια τοῦ νευτώνειου πνεύματος τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν τοῦ τέλους τοῦ 19ου αἰῶνα, καί γυρεύοντας νά διατυπώσῃ αὐστηρούς, οἱονεί «φυσικούς» νόμους πού (ὑποτίθεται ὄτι) διέπουν τήν γλωσσική ἐξέλιξη, ὡδηγήθηκε σέ στρέβλωση καί βιασμό τῶν ἀντικειμενικῶν γλωσσικῶν πραγματικοτήτων καί στήν κατασκευή ἑνός ἰδεατοῦ, γραμμικοῦ, προκρούστειου προτύπου.

Με ιστορικούς όρους η «Μακεδονία», όπως χρησιμοποιούν τον όρο οι γείτονές μας, δηλαδή ως μια εθνοτική ταυτότητα στο σύνολο του γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας, είναι μια σχετικά νέα κατασκευή. Καταρχήν εξυπηρετούσε εσωγιουγκοσλαβικές σκοπιμότητες.

Η γέννηση του «μακεδονικού έθνους» από τους περισσότερους ιστορικούς (Ελληνες και ξένους) τοποθετείται το 1943-1944. Με την ίδρυση της Αντιφασιστικής Συνέλευσης Εθνικής Απελευθέρωσης Μακεδονίας και του Μακεδονικού ΚΚ πρώτα και ύστερα της Λαϊκής Δημοκρατίας Μακεδονίας στα όρια της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας. Μέχρι τότε δεν γίνεται λόγος για ενιαία «μακεδονική εθνότητα» στον γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας. Με οποιονδήποτε τρόπο κι αν οριοθετηθεί από την αρχαιότητα ως τα οθωμανικά χρόνια.

Όσο και αν είναι κανείς εξοικειωμένος με το φαινόμενο,αρχικά, ξαφνιάζεται και, στη συνέχεια, εξοργίζεται. Πρόκειται για το γνωστό φαινόμενο της "μακεδονοποίησης" των Σκοπίων από διάφορες εταιρείες.
Έτσι και χτες, ανοίγοντας τη συσκευασία ενός κινητού samsung, ψάχνοντας τις οδηγίες και, βρίσκοντας τις ελληνικές, το μάτι "έπεσε" στη διπλανή στήλη με τον τίτλο "Macedonia" και οδηγίες γραμμένες σε άπταιστα σλάβικα!

του Κώστα Ζουράρι
 
Συνθετη ονομασία; Σύνθετη Αποστασία..άλλως, όποιος παραχωρεί όνομα, παραχωρεί έδαφος.

 22.Τυχαίνει να ξέρω, όπως θα αποδείξω σε άλλο κεφάλαιο του έργου μου, ότι αυτοί οι απόγονοι του Περδίκκα είναι, όπως και οι ίδιοι ισχυρίζονται, Έλληνες. Αυτό εξάλλου, αναγνωρίστηκε και από τους Ελλανοδίκες της Ολυμπίας, όταν ο Αλέξανδρος ήθελε να πάρει μέρος και οι Έλληνες ανταγωνιστές του προσπάθησαν να τον αποκλείσουν με τον ισχυρισμό ότι οι ξένοι δε μπορούσαν να συμμετάσχουν. Ο Αλέξανδρος απέδειξε τότε την Αργεία καταγωγή του κι έτσι αναγνωρίστηκε ως Έλληνας και μπόρεσε να πάρει μέρος στον αγώνα δρόμου, κατά τον οποίο τερμάτισε ταυτόχρονα με τον πρώτο.

Ηροδοτος, Τερψιχόρη
 
Προσπαθούν, ο εσμός του "τετρομαγμένου", μαζί με κάτι "αριστερά" ράκη της Αμερικανοκρατίας, να πείσουν εμάς τους Μακεδόνες, πως η "σύνθετη ονομασία" θα είναι μια "σώφρων" ρύθμιση και θα μας διασφαλίζει το μέλλον μας. Ουδέν αναληθέστερον και αλγεινότερον αυτής της "σύνθετης".. Διότι:

της Σοφίας Κρεμύδη*

Η ΙΔΡΥΣΗ του Μακεδονικού βασιλείου ανάγεται στην εποχή του μύθου. Παραδόσεις για την πρώιμη ιστορία του και τη γενεαλογία της βασιλικής οικογένειας αναφέρονται, μεταξυ άλλων, από τον Ηρόδοτο, ο οποίος διασώζει μια εκδοχή του μύθου: σύμφωνα με αυτήν, ο Γαυάνης, ο Αέροπος και ο Περδίκκας, τρεις αδερφοί από το γένος των Τημενιδών, της βασιλικής οικογένειας που είλκε την καταγωγή της από τον Τήμενο και τον Ηρακλή, ξεκίνησαν από το Άργος και έφτασαν στη Λεβαίη, πόλη των Πιερίων στη Δυτική Μακεδονία. Από εκεί, διασχίζοντας τον Αλιάκμονα, εγκαταστάθηκαν στην πεδιάδα όπου και ίδρυσαν το βασίλειο τους, ένα μικρό αρχικά κράτος, με κέντρο τις Αιγές, τη σημερινή Βεργίνα. Κυβερνούσαν τους Μακεδόνες, ένα από τα βόρεια ελληνικά φύλα, συγγενείς με τους Θεσσαλούς και τους Ηπειρώτες. Η υλική δύναμη της μακεδονικής μοναρχίας βασιζόταν κατά κύριο λόγο στον ορυκτό πλούτο και στην άφθονη ξυλεία. Ο χαλκός, ο σίδηρος, ο άργυρος και ο χρυσός εξορύσσονταν σε ορυχεία που αποτελούσαν βασιλική ιδιοκτησία και απέφεραν σημαντικά έσοδα.

Με την υποχώρηση των Περσών από τον ελλαδικό χώρο, ο Αλέξανδρος Α' κατόρθωσε να καταλάβει τα πλούσεια μεταλλεία της Βισαλτίας στην περιοχή του Στρυμόνα, τα οποία - κατά τον Ηρόδοτο - απέφεραν άργυρο βάρος ενός τάλαντου την ημέρα. Η στρατηγική αυτή επιτυχία του εξασφάλισε την πρώτη ύλη για την κοπή αργυρού νομίσματος. Το νομισματικό σύστημα των Μακεδόνων υπήρξε από τα πρώτα του βήματα εξαιρετικά σύνθετο: πολλές διαφορετικές υποδιαιρέσεις εξυπηρετούσαν διαφορετικές χρήσεις. Στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ., ο Αρχέλαος εισήγαγε στη Μακεδονία το χάλκινο νόμισμα. Η χρήση του χρηματος είχε πλέον διαδοθεί στις καθημερινές οικονομικές συναλλαγές.

ΑΙΩΝΕΣ αργότερα από την περιγραφή του Ομήρου, η ταφή του Φιλίππου Β' από το γιο του Αλέξανδρο, φαίνεται να αναπαριστά τους στίχους της Ιλιάδας. "Οι Τημενίδες βασιλείς των Μακεδόνων, κατ' ευθείαν απόγονοι του γιου του Δία μέσα από το μύθο της γενιάς τους ενσαρκώνουν την αρχαία ηρωική παράδοση της θεϊκής καταγωγής του ηγεμόνα. Όταν πεθαίνουν τους αποδίδονται τιμές ηρώων. Δε λείπουν μάλιστα ούτε οι νεκρικοί αγώνες που τελούνταν μέχρι τα χρόνια του Κάσσανδρου. Στο περιβάλλον του Φιλίππου, του ανθρώπου που έβαλε την εικόνα του δίπλα σ'εκείνες των 12 θεών, μπολιασμένη από τις ιδέες του Πλάτωνα και τις πίστεις των ορφικών, η παλιά αντίληψη της ηρωοποίησης του εκλεκτού αμέσως μετά το θάνατο του ξανάρχεται με έμφαση στο προσκήνιο. Από το πρόσωπο του βασιλιά η ιδέα αυτή θα περάσει στους εταίρους και τους διαδόχους του. Ο Μέγας Αλέξανδρος θα καθιερώσει με τρόπο εντυπωσιακό τη λατρεία του ήρωα Ηφαιστίωνα. Ο ίδιος θα λατρευτεί σα θεός.." γράφει η αρχαιολόγος, δρ Αγγελική Κοτταρίδη.

Η καύση των νεκρών στη Μακεδονία εμφανίζεται ως τρόπος ταφής των αρχόντων στα αρχαϊκά χρόνια (7ος-6ος αι. π.Χ.) στη βασιλική νεκρόπολη των Αιγών και πιθανότατα σχετίζεται με την ανάληψη της εξουσίας από τους Τημενίδες, γένος το οποίο καταγόταν από το Άργος της Πελοποννήσου. Ως τον 4ο αι. π.Χ. παρέμεινε ως όμως προνόμιο των ισχυρών και μόνο στα χρόνια του Φιλίππου Β' το έθιμο βρίσκει όλο και περισσότερους οπαδούς στα χαμηλότερα στρώματα, ώσπου, μετά την εκστρατεία του Αλέξανδρου, θα γίνει ο κανόνας για τους Μακεδόνες που βρέθηκαν διάσπαρτοι στην οικουμένη...

Η ΦΥΣΗ, η μυθολογία και η ιστορία δημιούργησαν ένα ξεχωριστό τόπο στους πρόποδες του Ολύμπου, το ιερότερο σημείο αναφοράς των αρχαίων Μακεδόνων. Το γεωγραφικό του στίγμα είναι τέσσερα μόλις χιλιόμετρα από το σημείο όπου απότομα ανεβαίνει ο ορεινός όγκος του Ολύμπου, λιγότερο από δύο χιλιόμετρα (στην αρχαιότητα) από τις ακτές της Πιερίας και 30 χιλιόμετρα από τα στενά των Τεμπών, που είναι η είσοδος στη Θεσσαλία. Στον ιερό χώρο αναβλύζουν άφθονα τα νερά του ψηλότερου βουνού της Ελλάδας που χάνονται στις βαθιές χαράδρες και προχωρούν υπόγεια προς τη θάλασσα. Πυκνή βλάστηση και πανύψηλες βελανιδιές χαρακτηρίζουν το τοπίο, ενώ ένας ποταμός, ο αρχαίος Βάφυρας, πηγάζει εκεί και συνεχίζει πλωτός ως τη θάλασσα. Ο Όλυμπος με το ύψος και το μήκος του σχηματίζει ένα τεράστιο φυσικό φράγμα για τα καιρικά φαινόμενα και ρυθμίζει σε μεγάλο βαθμό την κίνηση του ανέμου και του μετέωρου νερου στην ατμόσφαιρα.

Οι αρχαίοι πίστευαν ήδη την εποχή του Ησιόδου (7ος αι. π.Χ.) ότι στα πανάρχαια χρόνια είχε εγκατασταθεί στην περιοχή αυτή ο μυθικός Μακεδών, ο γενάρχης των Μακεδόνων. Εξάλλου, ένας πάπυρος της Οξυρρύγχου, που δημοσιεύθηκε το 1995, αναφέρει ότι ένας από τους τρεις πρώτους βωμούς που στήθηκαν για τον Ολύμπιο  Δία στην Ελλάδα ήταν ο βωμός στο Δίον, τον οποίο ίδρυσε ο βασιλιάς της Θεσσαλίας Δευκαλίων μετά τον κατακλυσμό...