Δεν γνωρίζω ποιος, μέσα στο Υπουργείο Πολιτισμού, ούτε με ποια νομική βάση, εμφάνισε το 2007 την ανάγκη να υπογραφεί Κοινή Υπουργική Απόφαση για τον Δίολκο. Ούτε έχω ζητήσει πρόσφατα νέα από την πορεία της υποτιθέμενης αυτής ανάγκης – προτιμώ να γράψω τις γραμμές που ακολουθούν ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο Υπουργείο. Κι αυτό γιατί η προβληθείσα  «ανάγκη» εντάσσεται σε μια μακρά πορεία ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ στην οποία επιδίδονταν εδώ και δεκαετίες οι «αρμόδιοι».

Οι οποίοι, κάθε φορά που βρίσκονταν σε δύσκολη θέση, ανακύκλωναν  την παρανομία τους εμφανίζοντάς την ως  νέα φροντίδα. Το 1984, κι ενώ επί τουλάχιστον 25 χρόνια το Υπουργείο δεν είχε προστατεύσει το μνημείο, έθεσε τον περίφημο όρο για μελέτη στην εταιρία της Διώρυγας. Έτσι, όχι μόνο κουκούλωσε τις περασμένες ευθύνες αλλά και την κατοπινή εγκατάλειψη, αφού τουλάχιστον ως το 2003  προσποιείτο ότι περίμενε να δράσει… η ΑΕΔΙΚ. (Στην πραγματικότητα, ο όρος καλούσε την ΑΕΔΙΚ να ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΕΙ με την τοπική εφορεία αρχαιοτήτων, ήταν λοιπόν δεσμευτικός ΚΑΙ για το ΥΠΠΟ, το οποίο έσπευσε να τον παρακάμψει) [1].

Για υπογραφή της διεθνούς έκκλησης για τη σωτηρία και αναστήλωση του Δίολκου, η οποία έχει πάνω από 7.200 υπογραφές που προέρχονται από 116 χώρες του κόσμου , πατήστε εδώ.

Κάθε απόπειρα να περιγράψει κανείς τις ευθύνες μιας σειράς υπηρεσιακών παραγόντων για το έγκλημα που εδώ και δεκαετίες συντελείται με θύμα τα αρχικά τμήματα του Αρχαίου Δίολκου στην Ποσειδωνία, καταλήγει να είναι επιεικής. Τόσο πολυσύνθετη είναι η εγκατάλειψη, η άγνοια (πραγματική ή και προσποιητή), και η συστηματική ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ στην οποία με τόση άνεση επιδίδονταν οι «προστάτες»-καταστροφείς του μνημείου.

Το αρχαιότερο τεχνικό έργο της Ελλάδας, πιθανόν μάλιστα και του κόσμου, βρίσκεται στο σπήλαιο της Θεόπετρας στην Καλαμπάκα και μετρά 23.000 έτη.

Πρόκειται για ένα πέτρινο τείχος που είχε κατασκευαστεί στην είσοδο του σπηλαίου περιορίζοντας έτσι το άνοιγμά της κατά τα 2/3. Η κατασκευή αυτήλιθοσωρός για την ακρίβεια- μελετήθηκε και χρονολογήθηκε με τη μέθοδο της οπτικής φωταύγειας στο εργαστήριο αρχαιομετρίας του κέντρου «Δημόκριτος», από όπου χθες παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα. Η ηλικία μάλιστα συμπίπτει απόλυτα με την ψυχρότερη περίοδο της τελευταίας παγετώδους εποχής υποδηλώνοντας ότι οι παλαιολιθικοί οικιστές του σπηλαίου είχαν κατασκευάσει αυτό το τείχος στην είσοδό του προκειμένου να προστατευθούν από το δριμύ ψύχος της εποχής.

Τα τείχη που προστάτευαν την πόλη της Βεργίνας έφερε στο φως ο αναπληρωτής καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Παναγιώτης Φάκλαρης, μαζί με τη διδάκτωρ κλασικής αρχαιολογίας, Βασιλική Σταματοπούλου.

Πρόκειται για το καλύτερα σωζόμενο τμήμα της οχύρωσης της αρχαίας πόλης, την οποία το ΑΠΘ ερευνά συστηματικά στη Βεργίνα. Σύμφωνα με το Π. Φάκλαρη, το τείχος εκτείνεται εξ ολοκλήρου στον αγρό ιδιοκτησίας Φιλώτα Μπέλα, γνωστό από τον παρακείμενο ταφικό τύμβο. Αποτελεί ένα από τα καλύτερα διατηρημένα τμήματα οχύρωσης που σώζονται στην κυρίως Μακεδονία.