Του Δρ. Ιωάννη Παρίση

Ακόμα δεν προλάβαμε να «ερμηνεύσουμε» το «φαινόμενο» Μίκης Θεοδωράκης και μας προκύπτουν και άλλες «ουρές του ΛΑΟΣ»; [Τον όρο αυτό χρησιμοποιεί στην προσωπική του ιστοσελίδα ο… Μεγάλος Φιλόσοφος Νίκος Δήμου, όπου ψέγει τον Μίκη για την απάντησή του στη Θ. Δραγώνα, και σημειώνει: «Με όλα τα κόμματα είχε ως τώρα συνοδοιπορήσει ο Μίκης, η ακροδεξιά του έλειπε. Φαίνεται ότι θέλει να τελειώσει την πολιτική του σταδιοδρομία ως ουρά του Καρατζαφέρη. Κρίμα στο «Άξιον Εστί»!».] (Βλ.: Ο Μίκης στο ΛΑΟΣ! ) 

Πάνω λοιπόν που έγραφα τις προάλες για την «εκδίκηση» της Ιστορίας, με αφορμή τις όψιμες εθνικοπατριωτικές τοποθετήσεις του Μίκη («δεν νομίζω ότι έχουμε καλύτερο επιχείρημα έναντι της όποιας Αριστεράς, όταν ένα προβεβλημένο και μη αμφισβητούμενης πολιτικής ηθικής και ορθοφροσύνης παραδοσιακό στέλεχός της εκφράζει στην πράξη τις δικές μας θέσεις και ιδέες.»), μας προκύπτει ο Στάθης της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ! Φυσικά… γνωστός «ακροδεξιός», «εθνικιστής», «φασίστας» που προφανώς έθεσε κι’ αυτός τις δυνάμεις του στην υπηρεσία του Καρατζαφέρη και του Αδώνιδος!!!

Του Δρ. Ιωάννη Παρίση

(Άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΙΠΠΙΚΟ-ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΑ”, τ. 64, Δεκ. 2009)

 H διαμόρφωση των μελλοντικών αξιωματικών είναι ένα αντικείμενο που πάντοτε απασχολούσε και απασχολεί σοβαρά τους στρατούς, προκειμένου να αποκτούν στελέχη ικανά να ανταποκριθούν στις εκάστοτε διαμορφούμενες συνθήκες. Οι παραγωγικές σχολές αξιωματικών μελετούν σχέδια σπουδών και επεξεργάζονται προγράμματα   εκπαίδευσης, ώστε να είναι πάντοτε προσαρμοσμένα προς τις απαιτήσεις και τις ανάγκες της κάθε εποχής.

Η εποχή που διανύουμε χαρακτηρίζεται από δύο κύρια στοιχεία που συναρτώνται άμεσα με τον τομέα της άμυνας και κατά συνέπεια υπεισέρχονται ως παράμετροι στη διαδικασία προετοιμασίας των νέων αξιωματικών: την υψηλή τεχνολογία και τις  γεωπολιτικές ανακατατάξεις.

Η πρωτιά της Ελλάδος και στη χρεωκοπία, ανάμεσα σε τόσα άλλα είναι πια γεγονός, αφού είμαστε μόλις δέκα εκατομμύρια άνθρωποι και έχουμε δημιουργήσει απίστευτο χάος.

Χρεώνουμε τα δημόσια έργα πέντε και δέκα φορές πάνω από το κανονικό, μπάζουμε μετανάστες απ'όλες τις άκρες του πλανήτη για να βγάλουμε χρήματα, δίνουμε παχυλούς μισθούς σε δημόσιους διοικητικούς για να παίρνουν κι "άλλες προμήθειες" από παντού, διορίζουμε αβέρτα κόσμο μόνο και μόνο για να βγούμε βουλευτές, τα σκάνδαλα των δισεκατομμυρίων πάνε κι έρχονται, ενώ ο Έλληνας πίνει φραπέ, βλέπει x-factor και το σύνθημά του: "Χαλαρά!"

Όσο για ηθικολογία και δεοντολογία; "Αφού κλέβουν όλοι, γιατί να μην κλέψω και γω;" "Θα βγάλω λεφτά χωρίς να κουραστώ".

Και τώρα να μαστε όλοι μαζί στο χείλος του γκρεμού με όλη την Ευρώπη να συζητάει τα χάλια μας.
Ισως τελικά να μη θέλουμε να γίνουμε Ευρωπαίοι, αλλά να μείνουμε στη σύγχρονη ιστορία ως το πρώην κράτος μέλος της Ευρώπης με το τεράστιο χρέος και χάος.

Επιτρέψτε μου κάποιες σκέψεις σχετικά με το «φαινόμενο» Μίκης Θεοδωράκης.

Φυσικά μας ευχαριστούν οι (έστω όψιμες) θέσεις του, αλλά εγώ το προσλαμβάνω και ως «εκδίκηση» της Ιστορίας και νίκη εκείνων των ιδεών για τις οποίες πολέμησαν οι δικοί μας πατεράδες τη δεκαετία του 1950. Φυσικά είναι ευχάριστο που έστω και αργότερα, άνθρωποι με πολιτική ηθική και πολιτικό θάρρος, όπως ο Μίκης, ο Γιάννης Βούλτεψης, ο Τάκης Λαζαρίδης (συγγραφέας του «Σύντροφοι, ευτυχώς ηττηθήκαμε») και άλλοι πολλοί, διατηρώντας τις αρχές τους, αναγνώρισαν την ορθότητα των δικών μας θέσεων.

Βεβαίως, η πλευρά των νικητών είχε λειτουργήσει από την αρχή ηλιθίως: ανέθεσε στην Χωροφυλακή το κυνήγι των αντιφρονούντων και στον Στρατό την Εθνική και Ηθική Διαπαιδαγώγηση του λαού! Έτσι η Αριστερά έπαιζε επί δεκαετίες σε άδειο γήπεδο. Απέκτησε τον απόλυτο έλεγχο των πανεπιστημίων, άλωσε τον χώρο του πνεύματος και του πολιτισμού και έλεγξε ακόμη και τα σχολικά βιβλία. Τα τελευταία χρόνια κάποιοι εκπρόσωποί της βρέθηκαν ακόμα και σε κυβερνητικές θέσεις. Και τώρα όλοι τρέχουμε να σώσουμε ότι μπορούμε και κυρίως την Παιδεία, που, όπως φαίνεται από το φαινόμενο Δραγώνα (και παλαιότερα Ρεπούση) και άλλων πολλών, δεν έχουν την πρόθεση να την αφήσουν να ξεφύγει από τον σφιχτό «εναγκαλισμό» τους.

Δεν αποτελεί μυστικό ότι στα προάστια των Αθηνών δρουν πολλές αναρχικές ομάδες. Αυτές οι ομάδες είναι καλά οργανωμένες και αλληλέγγυες μεταξύ τους. Η δράση τους περιλαμβάνει κυρίως προπαγάνδα. Αυτή η προπαγάνδα περιλαμβάνει κυρίως ‘βάψιμο’ τοίχων με συνθήματα και ανάρτηση αφισών, καθώς και συχνές επιθέσεις σε μηχανήματα αυτόματης ανάληψης (οι φτωχότεροι αναρχικοί -όσοι έχουν απομείνει- ανήκουν σε αυτούς που χρωστάνε τα μαλλιοκέφαλά τους στις τράπεζες). Η προπαγάνδα, για τους αναρχικούς, είναι συνώνυμο αυτού που αποκαλούν ‘ταξικός πόλεμος’ και ταυτίζεται με τον λόγο ύπαρξής τους.

Επιδίδονται σε αυτήν υπό την μορφή μικρών ομάδων ζηλωτών, οι οποίοι και αναλαμβάνουν να ‘βάψουν’ ή να αφισοκολλήσουν μια συγκεκριμένη περιοχή, κυρίως τις νυχτερινές ή πρώτες πρωινές ώρες. Η δράση τους περιλαμβάνει επίσης ενοικίαση χώρων, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για προβολή ταινιών, διακίνηση εντύπων, συζητήσεις κτλ. Αυτά τα αυτοαποκαλούμενα ‘στέκια’ είναι διάσπαρτα σε γειτονιές των δήμων της Αθήνας. Στην προπαγανδιστική λειτουργία του αναρχισμού, οι χώροι αυτοί αποτελούν την βασική μονάδα παραγωγής οργανωμένων οπαδών και έρχονται έπειτα από την ωμή και μαζική προπαγάνδα της αφίσας και του σπρέι. Εκεί, ο ενδιαφερόμενος νεόφυτος θα μάθει καλύτερα το αντικείμενο του ενδιαφέροντός του, μέσα από περισσότερο κατεργασμένη προπαγάνδα (όπως η δια λόγου κατήχηση από μεγαλύτερους, οι ταινίες, ο Προυντόν) και το σημαντικότερο, θα γνωρίσει έναν νέο κοινωνικό περίγυρο.

ιθαγενής -> ιθύς+γένος -> ιθύς=ευθύς, ο κατ' ευθείαν βαίνων + γένος<γενέσθαι -> γίγνομαι

Δηλαδή, αυτός που προέρχεται απ'ευθείας από προηγούμενες γενιές. Δηλώνει τον «γηγενή» και άρα αυτόν που δεν έχει φυλετικές προσμίξεις, τον γεννημένο από νόμιμο γάμο, τον ευγενή (όπως το ομηρικό «ιθαιγενής» ).

Οι γηγενείς είχαν ως καύχημα την εντοπιότητα που την προέβαλλαν απέναντι στους επήλυδες (επί + ήλυθον= έποικοι, μετανάστες) ξένους. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο και οι γηγενείς αποτέλεσαν σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τόπους το κοινωνικό στρώμα των «ευγενών» που χάρη σ’ αυτή την ιδιότητα εξασφάλιζαν τα δικαιώματά τους πάνω στη γη που κατοικούσαν.

Πόσοι όμως πολιτικοί μας γνωρίζουν ώς αυτόν τον βαθμό τη γλώσσα μας; Και κυριότερα, πόσο τη γνωρίζει ο πρωθυπουργός της χώρας μας ο οποίος υπόσχεται τόσο αστόχαστα ιθαγένεια  και δικαίωμα ψήφου τόσο στα παιδιά που θα γεννηθούν στην Ελλάδα όσο και σε αυτά που γεννήθηκαν αλλά και που ήρθαν από άλλες χώρες;