Σπεύδω εξ αρχής να δηλώσω ότι τάσσομαι κατά οποιασδήποτε σύνθετης ονομασίας που θα περιέχει το όνομα Μακεδονία είτε ολόκληρο είτε ως παράγωγο είτε ως σύνθετο. Από τη στιγμή πάντως που αναμένεται να τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη» για το κράτος των Σκοπίων κρίνω σκόπιμο να εκφράσω τις ακόλουθες ενστάσεις μου.
Πρώτον από τα δημοσιεύματα του σκοπιανού Τύπου μαθαίνουμε ότι δεν έχει αποσαφηνίσει ο μεσολαβητής του Ο.Η.Ε. αν η πρόταση θα αναφέρεται σε Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη ή σε Δημοκρατία της Μακεδονίας (Βαρδάρη). Άλλο το πρώτο που περιέχει υποχρεωτικά τη διευκρίνιση «του Βαρδάρη» και άλλο το δεύτερο που βάζει τον Βαρδάρη σε μία παρένθεση άρα ουσιαστικά καθιερώνει ως επίσημο όνομα τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας», νέτα-σκέτα!
Της Αλεξάνδρας Ηλιοπούλου
This e-mail address is being protected from spam bots, you need JavaScript enabled to view it
Δεν έχει μείνει κανένας Έλληνας, ίσως και Ευρωπαίος, που να μην έχει πεισθεί, ότι οικονομικά περνάμε πάρα πολύ δύσκολες ημέρες. Και ως Κράτος και ως πολίτες. Και οι ημέρες που θα έρθουνε, θα είναι πολύ χειρότερες. Και το χειρότερο, τόσο άγνωστες, όσο και ποιες θα είναι οι συνέπειες που θα μας επιφέρουν στη ζωή μας.
Μπήκαμε για τα καλά μέσα στην αβεβαιότητα και τον κίνδυνο. Νοιώθουμε αβεβαιότητα και διστάζουμε να πιστέψουμε την κυβέρνησή μας, που μας διαβεβαιώνει πως όλα εξελίσσονται κατά τρόπο που δεν θα οδηγηθούμε σε πτώχευση ως κράτος και σε παύση μισθών και συντάξεων των Έλληνες,. «αν βέβαια όλα εξελιχθούν σωστά» - ιδού, ένα ΑΝ, ποια αισθήματα προκαλεί.
Νοιώθουμε κίνδυνο για το αν πρέπει να πιστέψουμε διεθνή Μέσα Ενημέρωσης και κάποιους διεθνούς φήμης Οικονομολόγους, που εκφράζουν την άποψη πως η Ελλάδα θα εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη και θα έχουμε ξανά ως νόμισμά μας την δραχμή - ασφαλώς υποτιμημένη. Αυτό που, ενδεχομένως κακοβούλως, αλλά φημολογείται σφόδρα, τόσο που εξανάγκασε την κυβέρνηση ομαδικά και μετά βδελυγμίας, να διαψεύσει τις φήμες. Αλλά και πόσες φορές οι διαψεύσεις δεν γίνανε για να διαψευσθούν την επόμενη στιγμή; Που κι αυτό σημαίνει μεγάλες περιπέτειες με αβέβαιο και άγνωστο μέλλον.
Η Ελληνική πολιτική συγκυρία σήμερα, μας αναγκάζει να επανεξετάσουμε εκ του μηδενός κάποιες χρόνια παγιωμένες πολιτικές έννοιες οι οποίες ταλανίζουν την κοινωνία μας, ως φαντάσματα του παρελθόντος…
Η Δεξιά και η Αριστερά καθώς και όλες οι λοιπές πολιτικές αποχρώσεις των σχηματισμών αυτών, σήμερα έχουν καταστεί μέσα από την εξέλιξη των πραγμάτων έννοιες ανεδαφικές και ουσιαστικά αδιέξοδες, με δεδομένη την απώλεια στήριξης τους από τα σημερινά παγκόσμια οικονομικά μοντέλα, τα οποία δεν αφήνουν καθόλου περιθώρια για αυταπάτες.
Η στρατηγική των κομμάτων, εδώ και πάρα από πολύ καιρό, έχει πάψει να στηρίζεται σε ιδέες –παρ’ όλο ότι εξακολουθούν να τις χρησιμοποιούν στην ρητορική τους ως δικαιολογία της ύπαρξης τους-, ενώ στην πραγματικότητα αυτά έχουν μετατραπεί σε προσωποπαγή διαχειριστικά ιδρύματα πολιτικών αρχηγών, ακολουθούμενα από υπάκουους χειροκροτητές, οι οποίοι διαγράφονται ευθύς αμέσως διαφωνήσουν με την γραμμή του κόμματος. Η τακτική αυτή έχει μετατρέψει την κοινοβουλευτική δημοκρατία σε πολυκομματική ολιγαρχία, αφού έχει ουσιαστικά εκμηδενίσει την ελεύθερη φωνή των βουλευτών, περιορίζοντας την από 300 σε 5, όσοι τυχαίνει να είναι σήμερα και οι αρχηγοί των κομμάτων της Βουλής.
Μια Γερμανίδα, πιο αποτελεσματική απ΄αυτούς που μας διοικούν...
H Γερμανίδα ιστορικός και συγγραφέας Leonora Seeling εξεγέρθηκε με τα επιτιμητικά δημοσιεύματα του γερμανικού Τύπου για την Ελλάδα, και ζήτησε να επιβληθεί ένας έκτακτος, πολιτιστικός φόρος για τη δημοσιονομική διάσωση της χώρας.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Deutsche Welle, η καθηγήτρια, που έχει διδάξει σε γερμανικά και γαλλικά πανεπιστήμια ιστορία των μαθηματικών και της φυσικής, εξέδωσε ένα βιβλιαράκι σε μορφή αγόρευσης προς τους πολίτες, που φέρει τον τίτλο: «5 σεντ, ώστε να σώσουμε την Ελλάδα».
Η καθηγήτρια πρότεινε την επιβολή -σε ευρωπαϊκό επίπεδο- ενός συμβολικού πολιτιστικού φόρου: όποιος χρησιμοποιεί σήμερα ελληνικές λέξεις να πληρώνει πέντε «ευτελή» λεπτά του ευρώ για κάθε μία από αυτές. Δηλαδή, μόλις ο Γερμανός πει Idee, ή ο Άγγλος ξεστομίσει idea, να κατακυρώνονται αμέσως 5 σεντ στον ελληνικό δημόσιο κορβανά. Το ίδιο για τις λέξεις "ψυχή", "δημοκρατία", "πολιτική", "μουσείο", "Ευρώπη", "ευρώ" και πάει λέγοντας.
Ακόμα δεν προλάβαμε να «ερμηνεύσουμε» το «φαινόμενο» Μίκης Θεοδωράκης και μας προκύπτουν και άλλες «ουρές του ΛΑΟΣ»; [Τον όρο αυτό χρησιμοποιεί στην προσωπική του ιστοσελίδα ο… Μεγάλος Φιλόσοφος Νίκος Δήμου, όπου ψέγει τον Μίκη για την απάντησή του στη Θ. Δραγώνα, και σημειώνει: «Με όλα τα κόμματα είχε ως τώρα συνοδοιπορήσει ο Μίκης, η ακροδεξιά του έλειπε. Φαίνεται ότι θέλει να τελειώσει την πολιτική του σταδιοδρομία ως ουρά του Καρατζαφέρη. Κρίμα στο «Άξιον Εστί»!».] (Βλ.: Ο Μίκης στο ΛΑΟΣ! )
Πάνω λοιπόν που έγραφα τις προάλες για την «εκδίκηση» της Ιστορίας, με αφορμή τις όψιμες εθνικοπατριωτικές τοποθετήσεις του Μίκη («δεν νομίζω ότι έχουμε καλύτερο επιχείρημα έναντι της όποιας Αριστεράς, όταν ένα προβεβλημένο και μη αμφισβητούμενης πολιτικής ηθικής και ορθοφροσύνης παραδοσιακό στέλεχός της εκφράζει στην πράξη τις δικές μας θέσεις και ιδέες.»), μας προκύπτει ο Στάθης της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ! Φυσικά… γνωστός «ακροδεξιός», «εθνικιστής», «φασίστας» που προφανώς έθεσε κι’ αυτός τις δυνάμεις του στην υπηρεσία του Καρατζαφέρη και του Αδώνιδος!!!
H διαμόρφωση των μελλοντικών αξιωματικών είναι ένα αντικείμενο που πάντοτε απασχολούσε και απασχολεί σοβαρά τους στρατούς, προκειμένου να αποκτούν στελέχη ικανά να ανταποκριθούν στις εκάστοτε διαμορφούμενες συνθήκες. Οι παραγωγικές σχολές αξιωματικών μελετούν σχέδια σπουδών και επεξεργάζονται προγράμματα εκπαίδευσης, ώστε να είναι πάντοτε προσαρμοσμένα προς τις απαιτήσεις και τις ανάγκες της κάθε εποχής.
Η εποχή που διανύουμε χαρακτηρίζεται από δύο κύρια στοιχεία που συναρτώνται άμεσα με τον τομέα της άμυνας και κατά συνέπεια υπεισέρχονται ως παράμετροι στη διαδικασία προετοιμασίας των νέων αξιωματικών: την υψηλή τεχνολογία και τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις.
Η πρωτιά της Ελλάδος και στη χρεωκοπία, ανάμεσα σε τόσα άλλα είναι πια γεγονός, αφού είμαστε μόλις δέκα εκατομμύρια άνθρωποι και έχουμε δημιουργήσει απίστευτο χάος.
Χρεώνουμε τα δημόσια έργα πέντε και δέκα φορές πάνω από το κανονικό, μπάζουμε μετανάστες απ'όλες τις άκρες του πλανήτη για να βγάλουμε χρήματα, δίνουμε παχυλούς μισθούς σε δημόσιους διοικητικούς για να παίρνουν κι "άλλες προμήθειες" από παντού, διορίζουμε αβέρτα κόσμο μόνο και μόνο για να βγούμε βουλευτές, τα σκάνδαλα των δισεκατομμυρίων πάνε κι έρχονται, ενώ ο Έλληνας πίνει φραπέ, βλέπει x-factor και το σύνθημά του: "Χαλαρά!"
Όσο για ηθικολογία και δεοντολογία; "Αφού κλέβουν όλοι, γιατί να μην κλέψω και γω;" "Θα βγάλω λεφτά χωρίς να κουραστώ".
Και τώρα να μαστε όλοι μαζί στο χείλος του γκρεμού με όλη την Ευρώπη να συζητάει τα χάλια μας. Ισως τελικά να μη θέλουμε να γίνουμε Ευρωπαίοι, αλλά να μείνουμε στη σύγχρονη ιστορία ως το πρώην κράτος μέλος της Ευρώπης με το τεράστιο χρέος και χάος.
Επιτρέψτε μου κάποιες σκέψεις σχετικά με το «φαινόμενο» Μίκης Θεοδωράκης.
Φυσικά μας ευχαριστούν οι (έστω όψιμες) θέσεις του, αλλά εγώ το προσλαμβάνω και ως «εκδίκηση» της Ιστορίας και νίκη εκείνων των ιδεών για τις οποίες πολέμησαν οι δικοί μας πατεράδες τη δεκαετία του 1950. Φυσικά είναι ευχάριστο που έστω και αργότερα, άνθρωποι με πολιτική ηθική και πολιτικό θάρρος, όπως ο Μίκης, ο Γιάννης Βούλτεψης, ο Τάκης Λαζαρίδης (συγγραφέας του «Σύντροφοι, ευτυχώς ηττηθήκαμε») και άλλοι πολλοί, διατηρώντας τις αρχές τους, αναγνώρισαν την ορθότητα των δικών μας θέσεων.
Βεβαίως, η πλευρά των νικητών είχε λειτουργήσει από την αρχή ηλιθίως: ανέθεσε στην Χωροφυλακή το κυνήγι των αντιφρονούντων και στον Στρατό την Εθνική και Ηθική Διαπαιδαγώγηση του λαού! Έτσι η Αριστερά έπαιζε επί δεκαετίες σε άδειο γήπεδο. Απέκτησε τον απόλυτο έλεγχο των πανεπιστημίων, άλωσε τον χώρο του πνεύματος και του πολιτισμού και έλεγξε ακόμη και τα σχολικά βιβλία. Τα τελευταία χρόνια κάποιοι εκπρόσωποί της βρέθηκαν ακόμα και σε κυβερνητικές θέσεις. Και τώρα όλοι τρέχουμε να σώσουμε ότι μπορούμε και κυρίως την Παιδεία, που, όπως φαίνεται από το φαινόμενο Δραγώνα (και παλαιότερα Ρεπούση) και άλλων πολλών, δεν έχουν την πρόθεση να την αφήσουν να ξεφύγει από τον σφιχτό «εναγκαλισμό» τους.
Της Αλεξάνδρας Ηλιοπούλου
