Ο Marcus Alexander Templar μιλάει έξω απ' τα δόντια για την Ελλάδα, την ομογένεια, το Μακεδονικό, τις λανθασμένες πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων και την κατάσταση στα Βαλκάνια, σε μια αποκλειστική συνέντευξη στο Ανεξάρτητο Ελληνικό Δίκτυο.


- Κε Τέμπλαρ, είσαστε ένας από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές της  ελληνικότητας της Μακεδονίας και έχετε προσφέρει στη μάχη για την ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας με πραγματικά αξιόλογες εργασίες. Γνωρίζουμε ότι  ένα από τα κύρια μελήματα των θιασωτών της υφαρπαγής της Ελληνικής κληρονομιάς ήταν να αποδείξουν - με ιστορικά αστήρικτα επιχειρήματα -  όχι μόνο ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν διαφορετικός λαός από τους Έλληνες, αλλά και ότι οι μοντέρνοι Έλληνες, γενετικά και πολιτισμικά, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τους αρχαίους.  Τι έχετε να απαντήσετε λοιπόν σε αυτούς που, στην προσπάθεια  «μακεδονοποίησης» της ΠΓΔΜ δε διστάζουν να  ισχυριστούν ότι οι υπήκοοι του ελληνικού κράτους διαμορφώθηκαν ιστορικά από πολλούς πολιτισμούς και γλώσσες και ότι «εξελληνίστηκαν» από τον ελληνικό κρατικό μηχανισμό ο οποίος επεδίωξε την πάση θυσία ομογενοποίηση και την εξαφάνιση κάθε διαφορετικότητας; (βλ. «Σύμμεικτος Λαός»  του Δημήτρη Λιθοξόου) 

A. Ο κ. Λιθοξόου έχει το δικαίωμα να γράφει δηλώνοντας ό,τι θέλει, απερίφραστα και ανεπιφύλακτα. Έχει γράψει ένα βιβλίο το οποίο δεν έχει καμία επιστημονική βάση και είναι πράγματι άσχετο. Ακολουθεί τη βάση της κομμουνιστικής του εκπαίδευσης και κατανόησης. Οι Σκοπιανοί κάνουν ακριβώς το ίδιο επιδεικνύοντας την εμμονή τους με την καθαρότητα του αίματος. Αν και είναι Σλάβοι με κάθε δυνατό τρόπο, έχουν εκπαιδευτεί να πιστεύουν ότι είναι γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων. Η λεγόμενη «Μακεδονική προσευχή» είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα. Ο κ. Λιθοξόου απολαμβάνει την ελευθερία που του έχει παράσχει η Ελλάδα. Θέλω να μου πει τι έχει συμβεί στους 100.000 και πλέον Έλληνες που ζουν στην ΠΓΔΜ, αλλά φοβούνται να δηλώσουν την εθνικότητά τους. Αυτό φυσικά δεν περιλαμβάνει τους Σέρβους οι οποίοι θα πρέπει να είναι περισσότεροι από 250.000.

.. Σήμερα ακούω πολλούς να λένε «ο Θεός να βάλει το χέρι Του». Το εύχομαι αλλά προσεύχομαι αυτή τη φορά ο Θεός να βάλει το χέρι Του υπό μορφή μπουνιάς, γιατί μας χρειάζεται΄΄.

Συνέντευξη του κ. Σαράντου Καργάκου στο indubio.gr

1) Ποια είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, ποια είναι η προσωπικότητά της και οι αρχές οι οποίες τη διέπουν;

Το μπάχαλο και η απροσωπία. Η ελληνική κοινωνία δεν έχει πρόσωπο, είχε μέχρι πρότινος ένα προσωπείο, το οποίο κατέπεσε και αφού κατέπεσε το προσωπείο αυτό, πίσω από αυτό είδαμε ένα πρόσωπο που μας θυμίζει το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ. Δηλαδή ένα πρόσωπο που τα στίγματα της αμαρτίας, της ανομίας του εκφυλισμού το είχαν κάνει πρόσωπο εκτρωματικό.

«.Ελπίζω ότι όσοι εξ' υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ' εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ/ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της.»

«.εφ'όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα,  ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Ιωάννης Καποδίστριας
πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος , προς την Δ' Εθνοσυνέλευση .

Φυσικά δολοφονήθηκε..

«Τι σημαίνει ο Σαίξπηρ για την Αγγλία;  Ο καθεδρικός του Αγίου Παύλου; Τι σημασία έχει το Ταζ Μαχάλ για την Ινδία; Η Καπέλα Σιξτίνα για την Ιταλία;

Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα είναι η περηφάνια μας. Είναι η ταυτότητα μας. Είναι ό, τι μας συνδέει με το Ελληνικό Θαύμα. Είναι δημιουργίες συνώνυμες με τις έννοιες της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας.»

«Οποιαδήποτε κριτική στο Ισλάμ σε στιγματίζει...»

της Βίκης Τσιώρου

Ο Βρετανός, ινδικής καταγωγής, Σαλμάν Ρούσντι εισβάλλει στη λογοτεχνική ιστορία το 1981 με "Τα παιδιά του Μεσονυκτίου", μυθιστόρημα πάνω στη δημιουργία του ινδικού κράτους, το 1947, και κερδίζει αμέσως το βραβείο Booker. Το ίδιο μυθιστόρημα, φέτος το καλοκαίρι, βραβεύτηκε με το Best of the Booker. Πριν από είκοσι χρόνια, η καριέρα του Ρούσντι πήρε μιαν άσχημη τροπή, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο του "Σατανικοί Στίχοι", το οποίο του στοίχισε μια fatwa που έβγαλε ο Χομεϊνί εναντίον του. Ο Ρούσντι για περίπου δέκα χρόνια έζησε απομονωμένος, μέχρις ότου το ιρανικό καθεστώς σταμάτησε να τον κυνηγά. Από το 2000 ζει στη Νέα Υόρκη, όπου έγραψε τα τελευταία τρία μεγάλα του μυθιστορήματα.
 
Η πολιτική, ο φονταμενταλισμός και οι σχέσεις Δύσης-Ανατολής είναι τα θέματα για τα οποία γράφει και μιλά:

«Είμαι ένας συγγραφέας που από παλιά ενδιαφερόμουν για την πολιτική, πολύ πριν από τη fatwa. Εχω γράψει για την ινδική, την πακιστανική, την αγγλική πολιτική, όπως και ένα ημερολόγιο με ρεπορτάζ για την κατάσταση στη Νικαράγουα την εποχή του πολέμου εναντίον των Contras. Ναι, είμαι συγγραφέας που θα ενδιαφέρεται πάντα για τέτοια πράγματα, αλλά πιστεύω πως πρέπει να ξεχωρίζεις την πολιτική στράτευση από τη συγγραφή λογοτεχνικών έργων. Τα πολιτικά γεγονότα εξελίσσονται πολύ γρήγορα, ενώ η συγγραφή ενός μυθιστορήματος είναι πολύ αργή. Το μυθιστόρημα δεν είναι αναγκαστικά ο καλύτερος τρόπος να κάνεις πολιτική. Μέχρι να ολοκληρώσεις το μυθιστόρημά σου, τα πολιτικά γεγονότα φεύγουν από την επικαιρότητα. Εχω γράψει πολλά πολιτικά κείμενα αλλά προσπάθησα πάντα να τα διαχωρίζω από τα μυθιστορήματά μου».