Η καταγωγή του Αλεξάνδρου,  ο χρησμός που οδήγησε τον Περδίκκα να εγκαταλείψει την Πελοπόνησο και η ίδρυση των Αιγών, μέσα από αφήγηση βιβλίων τεσσάρων διεθνώς αναγνωρισμένων αρχαίων κλασσικών.

Από τον Ηρόδοτο μαθαίνουμε ότι, έβδομος πρόγονος αυτού του Αλεξάνδρου ήταν ο Περδίκκας που έγινε βασιλιάς των Μακεδόνων με τον ακόλουθο τρόπο: Τρία αδέλφια από τη γενιά του Τημένου, ο Γαυάνης, ο Αέροπος και ο Περδίκκας, κατέφυγαν από το Άργος...

Από τον Θουκυδίδη  μαθαίνουμε:

...Αλλά την περί την θάλασσαν εκτεινομένην χώραν, η οποία καλείται σήμερον Μακεδονία, κατέκτησαν πρώτον και εβασίλευσαν επ’ αυτής ο πατήρ του Περδίκκα Αλέξανδρος και οι πρόγονοί του Τημενίδαι....

Στον χώρο της Αρχαίας Αγοράς

Της Γιωτας Mυρτσιωτη

ΕΓΚΑΙΝΙΑ. Τα χώματά της φύλαξαν επί αιώνες το διοικητικό κέντρο της Civitas Libera, μιας μεγάλης ρωμαϊκής επαρχίας και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς της προγενέστερης ελληνιστικής πόλης. Τα ίδια χώματα σκεπάζουν σήμερα ένα σύγχρονο μουσείο στην καρδιά της Θεσσαλονίκης. Κρυμμένο στα σπλάγχνα της Αρχαίας Αγοράς, το υπόγειο μουσείο, αθέατο από τους περαστικούς, μπορεί πλέον να αφηγηθεί την ιστορία της Θεσσαλονίκης από τον 3ο π.Χ. αι. ώς την πυρκαγιά του 1917, προσφέροντας ταυτόχρονα μια ολοκληρωμένη περιήγηση σε έναν από τους μεγαλύτερους αρχαιολογικούς χώρους που κατόρθωσε να διασώσει η πόλη.

Δεν γνωρίζω ποιος, μέσα στο Υπουργείο Πολιτισμού, ούτε με ποια νομική βάση, εμφάνισε το 2007 την ανάγκη να υπογραφεί Κοινή Υπουργική Απόφαση για τον Δίολκο. Ούτε έχω ζητήσει πρόσφατα νέα από την πορεία της υποτιθέμενης αυτής ανάγκης – προτιμώ να γράψω τις γραμμές που ακολουθούν ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο Υπουργείο. Κι αυτό γιατί η προβληθείσα  «ανάγκη» εντάσσεται σε μια μακρά πορεία ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ στην οποία επιδίδονταν εδώ και δεκαετίες οι «αρμόδιοι».

Οι οποίοι, κάθε φορά που βρίσκονταν σε δύσκολη θέση, ανακύκλωναν  την παρανομία τους εμφανίζοντάς την ως  νέα φροντίδα. Το 1984, κι ενώ επί τουλάχιστον 25 χρόνια το Υπουργείο δεν είχε προστατεύσει το μνημείο, έθεσε τον περίφημο όρο για μελέτη στην εταιρία της Διώρυγας. Έτσι, όχι μόνο κουκούλωσε τις περασμένες ευθύνες αλλά και την κατοπινή εγκατάλειψη, αφού τουλάχιστον ως το 2003  προσποιείτο ότι περίμενε να δράσει… η ΑΕΔΙΚ. (Στην πραγματικότητα, ο όρος καλούσε την ΑΕΔΙΚ να ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΕΙ με την τοπική εφορεία αρχαιοτήτων, ήταν λοιπόν δεσμευτικός ΚΑΙ για το ΥΠΠΟ, το οποίο έσπευσε να τον παρακάμψει) [1].

Από την εφημερίδα των Πομάκων Ζαγάλισα, διαβάζουμε:

Από παλιά οι Σkοπιανοί είχαν εγείρει αξιώσεις σε βάρος των Πομάκων της Ελληνικής Θράκης, ισχυριζόμενοι ότι οι τελευταίοι είναι εξισλαμισμένοι «Μακεδόνες». Με την έκδοση όμως της «Μακεδονικής Εγκυκλοπαίδειας» από την Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (MANU) της Π.Γ.Δ.Μ. τον Σεπτέμβριο του 2009, η υπόθεση έγινε πιο σοβαρή.

Δυστυχώς για τους Σκοπιανούς, η δίτομη εγκυκλοπαίδεια, δεν έτυχε θερμής υποδοχής ούτε από τους Αλβανούς ούτε από τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς, οι οποίοι εξέδωσαν ανακοινώσεις εκφράζοντας την απογοήτευσή τους καθώς στην εγκυκλοπαίδεια αναφερόταν ότι οι αντάρτες του UCKA εκπαιδεύτηκαν από Αμερικανούς και Βρετανούς αξιωματικούς.

Παράλληλα, το «Ινστιτούτο Αλβανολογίας» στα Τίρανα σε ανακοίνωση του, εκτός από τις διαμαρτυρίες του για την εγκυκλοπαίδεια, κάνει αναφορά και στην αρχαία Μακεδονία λέγοντας χαρακτηριστικά : «Η αποκαλούμενη σημερινή ΄΄Μακεδονία΄΄ δεν έχει καμία σχέση με τον αρχαία Μακεδονία, ο πληθυσμός της οποίας ήταν μεικτός και αποτελείτο από Έλληνες, Θρακιώτες και Ιλλυριούς».

Για υπογραφή της διεθνούς έκκλησης για τη σωτηρία και αναστήλωση του Δίολκου, η οποία έχει πάνω από 7.200 υπογραφές που προέρχονται από 116 χώρες του κόσμου , πατήστε εδώ.

Κάθε απόπειρα να περιγράψει κανείς τις ευθύνες μιας σειράς υπηρεσιακών παραγόντων για το έγκλημα που εδώ και δεκαετίες συντελείται με θύμα τα αρχικά τμήματα του Αρχαίου Δίολκου στην Ποσειδωνία, καταλήγει να είναι επιεικής. Τόσο πολυσύνθετη είναι η εγκατάλειψη, η άγνοια (πραγματική ή και προσποιητή), και η συστηματική ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ στην οποία με τόση άνεση επιδίδονταν οι «προστάτες»-καταστροφείς του μνημείου.

Την άνοιξη του 331 π.Χ. ο Αλέξανδρος επέστρεψε στην Τύρο, την οποία είχε επιλέξει ως προσωρινή του έδρα και ασχολήθηκε με την οργάνωση της εξόρμησης του στο εσωτερικό της Ασίας, που απέβλεπε στην πλήρη κατάλυση του Περσικού κράτους, δηλαδή στην ολοκλήρωση του σκοπού της πανελλήνιας "εκδικητικής" εκστρατείας. 

Το καλοκαίρι ο στρατός ετοιμάστηκε να εισβάλει στη Μεσοποταμία, ενώ, με διαταγή του Αλεξάνδρου, ο Παρμενίων προπορεύθηκε για να ετοιμάσει δυο λεμβόζευκτες γέφυρες στον Ευφράτη, από όπου θα διαπεραιωνόταν ο στρατός.

Η αναμενόμενη αναμέτρηση επέβαλε συστηματική προετοιμασία και στις δυο πλευρές. Ο Δαρείος λέγεται ότι συγκέντρωσε, κατά τον Αρριανό, από όλες τις περιοχές της αχανούς αυτοκρατορίας του 40.000 ιππείς, 1.000.000 πεζούς, 200 δρεπανηφόρα άρματα και 15 ελέφαντες. Κατά το Διόδωρο, ο περσικός στρατός ανερχόταν σε 200.000 ιππεις και 800.000 πεζούς, κατά τον Ιουστίνο σε 500.000 (πεζούς και ιππείς), και κατά τον Κούρτιο σε 45.000 ιππείς και 200.000 πεζούς, ενώ τόσο ο Διόδωρος όσο και ο Κούρτιος αναφέρουν 200 δρεπανηφόρα άρματα.

Έπειτα από πορεία επτά ημερών στην έρημο του Σινά, ο Αλέξανδρος έφτασε στην Αίγυπτο το Δεκέμβριο του 332 π.Χ. Αφού τοποθέτησε φρουρά στο Πηλούσιο, όπου ήταν ήδη προσορμισμένος ο στόλος του, διέσχισε το δρόμο της Αιγυπτιακής Ερήμου, έχοντας στα δεξιά του το Νείλο, και έφτασε στην Ηλιούπολη. Από εκεί πέρασε τον ποταμό και βγήκε απέναντι στη Μέμφιδα, την αρχαία πρωτεύουσα της Αιγύπτου, όπου ο Πέρσης σατράπης Μαζάκης του παρέδωσε την πόλη και 800 τάλαντα.

Ο Αλέξανδρος εισήλθε θριαμβευτικά στην πόλη και πρόσφερε αμέσως θυσίες στους θεούς της χώρας. Οι Αιγύπτιοι ιερείς, σε ανταπόδοση του σεβασμού του για τη θρησκεία τους, τον ονόμασαν "φαραώ" και του απένειμαν ορισμένους από τους παραδοσιακούς βασιλικούς τίτλους.

Τον Ιανουάριο του 332 π.Χ., ο Αλέξανδρος άρχισε τις επιχειρήσεις για την εκπόρθηση της Τύρου. Η κατάληψη της πόλης αυτής ήταν εξαιρετικά δύσκολη, γιατί ήταν χτισμένη σε νησί και ισχυρότατα οχυρωμένη, ενώ διέθετε και μεγάλο αριθμό πολεμιστών και άφθονες πολεμικές μηχανές.

Η αντίσταση της Τύρου κράτησε 7 μήνες και, τελικά, εξουδετερώθηκε με ένα ιδιοφυές τέχνασμα του Αλεξάνδρου: γεφύρωσε με τεχνητό μώλο την απόσταση ανάμεσα στο νησί και την απέναντι στεριά, και μετέφερε τις πολιορκητικές μηχανές του - από τις οποίες τον κυριότερο ρόλο έπαιζαν οι "υψηλοί πύργοι" - ως τα τείχη.

Έτσι, με συνδυασμένες βολές από τους καταπέλτες των πλοίων και τους "υψηλούς πύργους", προκάλεσε ρήγμα στα τείχη και εισέβαλε στην πόλη (Ιούλιος 332 π.Χ.).