Του Κωνσταντίνου Χολέβα

Σπεύδω εξ αρχής να δηλώσω ότι τάσσομαι κατά οποιασδήποτε σύνθετης ονομασίας που θα περιέχει το όνομα Μακεδονία είτε ολόκληρο είτε ως παράγωγο είτε ως σύνθετο. Από τη στιγμή πάντως που αναμένεται να τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη» για το κράτος των Σκοπίων κρίνω σκόπιμο να εκφράσω τις ακόλουθες ενστάσεις μου.

Πρώτον από τα δημοσιεύματα του σκοπιανού Τύπου μαθαίνουμε ότι δεν έχει αποσαφηνίσει ο μεσολαβητής του Ο.Η.Ε. αν η πρόταση θα αναφέρεται σε Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη ή σε Δημοκρατία της Μακεδονίας (Βαρδάρη). Άλλο το πρώτο που περιέχει υποχρεωτικά τη διευκρίνιση «του Βαρδάρη» και άλλο το δεύτερο που βάζει τον Βαρδάρη σε μία παρένθεση άρα ουσιαστικά καθιερώνει ως επίσημο όνομα τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας», νέτα-σκέτα!

Του Κώστα Ζουράρι

Παραμύθι αντιδραστικό, όπως όλα τα παραμύθια,  για τα παιδιά που δεν πρέπει να μεγαλώσουν και για τους μεγάλους που δεν ξέρουν πώς να ξαναγίνουν παιδιά

Της Αλεξάνδρας Ηλιοπούλου
This e-mail address is being protected from spam bots, you need JavaScript enabled to view it

Δεν έχει μείνει κανένας Έλληνας, ίσως και Ευρωπαίος, που να μην έχει πεισθεί, ότι οικονομικά περνάμε πάρα πολύ δύσκολες ημέρες. Και ως Κράτος και ως πολίτες. Και οι ημέρες που θα έρθουνε, θα είναι πολύ χειρότερες. Και το χειρότερο, τόσο άγνωστες, όσο και ποιες θα είναι οι συνέπειες που θα μας επιφέρουν  στη ζωή μας.

Μπήκαμε για τα καλά μέσα στην αβεβαιότητα και τον κίνδυνο. Νοιώθουμε αβεβαιότητα και διστάζουμε να πιστέψουμε την κυβέρνησή μας, που μας διαβεβαιώνει πως όλα εξελίσσονται κατά τρόπο που δεν θα οδηγηθούμε σε πτώχευση ως κράτος και σε παύση μισθών και συντάξεων των Έλληνες,.  «αν βέβαια όλα εξελιχθούν σωστά» - ιδού, ένα ΑΝ, ποια αισθήματα προκαλεί.

Νοιώθουμε κίνδυνο για το αν πρέπει να πιστέψουμε διεθνή Μέσα Ενημέρωσης και κάποιους διεθνούς φήμης Οικονομολόγους, που εκφράζουν την άποψη πως η Ελλάδα θα εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη  και θα έχουμε ξανά ως νόμισμά μας την δραχμή - ασφαλώς υποτιμημένη. Αυτό που, ενδεχομένως κακοβούλως, αλλά φημολογείται σφόδρα, τόσο  που εξανάγκασε την κυβέρνηση ομαδικά και μετά βδελυγμίας, να διαψεύσει τις φήμες. Αλλά και πόσες φορές οι διαψεύσεις δεν γίνανε για να διαψευσθούν την επόμενη στιγμή; Που κι αυτό σημαίνει μεγάλες περιπέτειες με αβέβαιο και άγνωστο μέλλον.

Του Κώστα Σκανδάλη

Η Ελληνική πολιτική συγκυρία σήμερα, μας αναγκάζει να επανεξετάσουμε εκ του μηδενός κάποιες χρόνια παγιωμένες πολιτικές έννοιες οι οποίες ταλανίζουν την κοινωνία μας, ως φαντάσματα του παρελθόντος…

Η Δεξιά και η Αριστερά καθώς και όλες οι λοιπές πολιτικές αποχρώσεις των σχηματισμών αυτών, σήμερα  έχουν καταστεί μέσα από την εξέλιξη των πραγμάτων έννοιες ανεδαφικές και ουσιαστικά αδιέξοδες, με δεδομένη την απώλεια στήριξης τους από τα σημερινά παγκόσμια οικονομικά μοντέλα, τα οποία δεν αφήνουν καθόλου περιθώρια για αυταπάτες.

Η στρατηγική των κομμάτων, εδώ και πάρα από πολύ καιρό, έχει πάψει να στηρίζεται σε ιδέες –παρ’ όλο ότι εξακολουθούν να  τις χρησιμοποιούν στην ρητορική τους ως δικαιολογία της ύπαρξης τους-, ενώ στην πραγματικότητα αυτά έχουν μετατραπεί σε προσωποπαγή διαχειριστικά ιδρύματα πολιτικών αρχηγών, ακολουθούμενα από υπάκουους χειροκροτητές, οι οποίοι διαγράφονται ευθύς αμέσως διαφωνήσουν με την γραμμή του κόμματος.  Η τακτική αυτή έχει μετατρέψει την κοινοβουλευτική δημοκρατία σε πολυκομματική ολιγαρχία, αφού έχει ουσιαστικά εκμηδενίσει την ελεύθερη φωνή των βουλευτών, περιορίζοντας την από 300 σε 5, όσοι τυχαίνει να είναι σήμερα και οι αρχηγοί των κομμάτων της Βουλής.

Η ιδέα, ο σχεδιασμός και η διεξαγωγή της έρευνας, για τις συνέπειες της επιβολής του μονοτονικού, είναι προϊόν παρατηρήσεων και προβληματισμών που έγιναν σε χώρο όχι της εκπαίδευσης, αλλά της υγείας, όταν διαπιστώθηκε ότι, εκτός από τους φυγόπονους διορθωτές ("κάτω τα αιματοβαμμένα γραπτά"), τώρα έχουμε και πελατοθήρες θεραπευτές... καθώς και βεβαιωσιολόγους για μαθησιακές δυσκολίες, δυσλεξίες και "δυσλεξίες".[...]

Τα ευρήματα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι με την εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών-ιστορικής ορθογραφίας ωριμάζουν ταχύτερα: οι οπτικές λειτουργίες, καθώς και οι γνωστικές, όπως η Αντίληψη και η Μνήμη. Δηλαδή διαπιστώθηκε θετική επίδραση στις οπτικοαντιληπτικές ικανότητες και λειτουργίες των παιδιών, από 6 έως 9 ετών, τις οποίες η εκμάθηση αυτή αναπτύσσει με επιταχυνόμενο ρυθμό. Και, όπως είναι γνωστό, η ωρίμανση των οπτικοαντιληπτικών και γνωστικών ικανοτήτων και λειτουργιών συνεπάγεται και περαιτέρω θετική σχολική επίδοση.

Διαβάστε την άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη του Ιωάννη Τσέγκου στο άρθρο: Η εκδίκηση των τόνων κατά των πνευματοκτόνων

Της Claude Mosse'
 
Γιατί μια καινούρια βιογραφία του Αλεξάνδρου; Πραγματικά φαίνεται πως όλα έχουν λεχθεί για το μεγάλο Μακεδόνα, που μέσα σε δέκα χρόνιια έγινε κύριος της τεράστιας περσικής αυτοκρατορίας. Οι αρχαιολόγοι βέβαια, μπορούν να ελπίζουν πως θα βρουν καινούρια ίχνη του περάσματος του και να αναγνωρίζουν τη μια ή την άλλη από τις Αλεξάνδρεις που ίδρυσε. Εξάλλου, όπως έχει υποστηριχτεί, ονειρεύτηκε μια συγχώνευση ανάμεσα στην Ανατολή και στη Δύση, η περιπέτεια του μπορεί να εξάψει τις φαντασίες μέσα σε έναν κόσο, όπου μερικοί μιλούν για "συγκρουση των πολιτισμών".

Μολαταύτα δεν έχω προσεγγίσει αυτή τη βιογραφία με αυτό το πνεύμα. Σαν ιστοριογράφος του ελληνικού κόσμου, ήθελα να προσπαθήσω να καταλάβω πώς η κατάκτηση της περσική αυτοκρατορίας από τον Αλέξανδρο προανάγγειλε το τέλος ενός ορισμένου κλασικού ελληνικού πολιτισμού..

Κατεβάστε ολόκληρο το βιβλίο εδώ.

Του George Orwell

Το ολοκληρωτικό καθεστώς του Μεγάλου Αδελφού, παρακολουθώντας συνεχώς τους πάντες και τα πάντα μέσα από αμέτρητες διαδραστικές τηλεοθόνες, ασκεί τον απόλυτο έλεγχο στις πράξεις και τις συνειδήσεις.

Όλα προσαρμόζονται στη μία και μοναδική αλήθεια, αυτή που πρεσβεύει το Κόμμα, ο μόνος αλάθητος μηχανισμός, του οποίου προσωποποίηση είναι ο Μεγάλος Αδελφός. Όλα, ακόμα και το παρελθόν: όποιος ελέγχει το παρελθόν , ελέγχει το μέλλον, και όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν..

Κατεβάστε ολόκληρο το βιβλίο εδώ.

Tου Μανόλη Ανδρόνικου

"Αν σήμερα αποφασίζω να σχεδιάσω από μνήμης αυτή την ιστορία, είναι γιατί καταλαβαίνω πως αξίζει τον κόπο να αναλογιστώ και εγώ ο ίδιος το δρόμο που έκανα και να δώσω στους άλλους τις πληροφορίες που θεωρούν χρήσιμες. Θα ήταν ψεύτικη η μετριοφροσύνη αν έλεγα πως εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν αξίζει να ιστορήσω το Χρονικό της Βεργίνας. Τώρα ξέρω πως αξίζει να ελπίζω να φανεί από το χρονικό αυτό πως ο δρόμος που ακολούθησα ήταν ίσιος και πως έφτασα στο τέλος του -αν υπάρχει τέλος σ' έναν τέτοιο δρόμο- μονάχα γιατί δεν κουράστηκα μεσοστρατίς", προλογίζει το βιβλίο του ο Μανόλης Ανδρόνικος.